Tagarchief: vriendschap

Twijfelgrens


Dit kunstwerk van Fred Eerdekens (1951, Heusden-Zolder) trof me afgelopen Pinksterweekend.

Naar jaarlijkse gewoonte was ik op stap met mijn 6 dierbare schoolvriendinnen met wie ik lief en leed kan en mag delen sinds 1990. In het glooiend landschap van Borgloon lieten we samen ontelbare onderwerpen achter, al dan niet uitgewerkt tot op het bot: wasverzachters, wie welke merk? – examenkoorts, de tips! – relationele uitdagingen – sex – nieuwe jobs – hoe leg je een dubbele knoop in je veters? – hoeveel alcohol drinken per week? – de betekenis van kleur op logo’s – ouderzorg – … En dat wel twee dagen lang. Wij, ‘de 7’, kunnen het werkelijk over alles hebben! Meer nog, we durven elkaar een spiegel voorhouden, elkaar confronteren, we kunnen naar elkaar luisteren zonder vooroordelen, en zwijgen als dat milder is dan praten.

En dan plots die twijfelgrens. Afhankelijk van waar je stond, was dit krullend woord niet meer dan een verroeste sliert op palen die het uitzicht verstoorde OF werd het plots een tedere poëtische gedachte. Alles is perceptie, mijmerde ik. Ons hele leven is gebaseerd op onze persoonlijke interpretatie van wat we waarnemen. Afhankelijk van onze invalshoek, ons kijkvenster, onze levenspositie, vormen we ons oordeel. Ik trok Eerdekens’ twijfelgrens verder, terug de tijd in. Ooit stonden wij, ‘de 7’, aan eenzelfde grens, aan de startlijn van het grote avontuur: het leven na de middelbare school. De ene vond haar weg met een enkele bocht, de andere kon niet echt kiezen en koos voor de ‘full option’, de ene maakte ‘carrière’, de andere slaagde er niet in, nog een andere koos er bewust niet voor. Zowat dertig jaar voorbij die grens waren we alle 7 geraakt.

De conclusie? Het is wat het is: Het is het Leven. Wij 7, zijn steeds meer geworden wie we zijn. Apart én samen. En dat is magnifiek. Een vriendschap die blijft groeien in haar kwetsbaarheid en waarde, én ver voorbij de twijfelgrens…




Antwerpen, ik zie jou morgen!

Met veel ‘goesting’ opende ik deze ochtend de geschenkdoos die ik van lieve vrienden ontving, afgelopen dinsdag tijdens de boekvoorstelling van F.E. in de Erfgoedbibliotheek van Antwerpen.
Ik had zin in een krokant Antwerps Handje bij mijn kopje koffie. Ja, ik hou van zoet in de ochtend.
De vreugde kon niet op: onder het metalen deksel lonkte, van tussen de naar mij zwaaiende chocolade handjes, een flesje Elixir d’Anvers.
Dankjewel lieve vrienden voor dit Antwerps erfgoed waar ik gek op ben. Ik zal het drinken op jullie gezondheid en onze vriendschap!

Antwerpen, ik zie jou morgen, voor een gezellig praatje over Antwerpen, erfgoed, het belang van vriendschap en engagement, en over boeken schrijven.
Waar?

PASCALE PERARD SIGNEERT DERDE ROMAN
F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit

zaterdag 23 juni Meet & Greet
FNAC Antwerpen: 12u30-14u30
Standaard Boekhandel Schoenmarkt: 15u00-16u30

Europees Cultureel Erfgoedjaar 2018

Ministers Sven Gatz en Geert Bourgeois roepen het van de daken: ‘Samen met het Vlaamse erfgoedveld maken wij het Europees Jaar van het Cultureel Erfgoed 2018’ .  Ik draag graag mijn erfgoedverhaal bij.

Van kindsbeen af  leeft in mij het bewuste besef dat alles vergankelijk was. Helaas nam ik vroegtijdig afscheid van meerdere familieleden die me nauw aan het hart lagen.  De ‘rimpeling’ waarover Irvin  D. Yalom schrijft in zijn boeiende boek ‘Tegen de zon inkijken’, is dan ook het verklarend begrip dat mij bewust en onbewust drijft om mijn kinderen op te voeden, om hen waarden en cultuur bij te brengen, om musea te bezoeken, om klassieke muziek te beluisteren…  U herkent het vast in uw eigen leven, de geruststelling en de tedere glimlach die wordt opgewekt bij sommige van uw handelingen die uw dierbaren u voordeden. Erfgoed maken we dus ook een beetje zelf, toch?

En precies daarom hecht ik veel aan cultureel erfgoed. Niets mooier en meer geruststellend dan de brug te mogen ervaren tussen het ‘nu’ en het ‘toen’.

Erfgoed klinkt niet bepaald ‘sexy’, vind ik. Toen ik in 2010 begeesterd raakte door een zilveren kunstwerk in ontwikkeling, kreeg ik de drang om een grote uitdaging aan te gaan.
Zilver, en vooral antiek zilver, doen opleven in een prikkelend, meeslepend en romantisch verhaal dat een breed publiek kon vervoeren.
Een leerrijk avontuur werd het, met veel research en studie, niet alleen over zilver maar ook over de traditie van truffeljagen, over Het Oordeel van Paris dat P.P. Rubens schilderde en over nog meer erfgoed dat me inspireerde.
In 2014 was het zo ver: ‘A.G.’ (argentum) werd geboren, niet alleen als debuutroman, maar ook als gedeponeerd langspeelfilmscenario en als kortfilm die een dubbele nominatie in de wacht sleepte in Nice. Niemand minder dan Axel Daeseleire, Lyne Renee, Rikkert Van Dijck, Door Van Boeckel, Jan Sobrie, Leo Madder en Ellen Verest engageerden zich voor dit project, dat met crowdfunding en de goodwill van meer dan 30 bedrijven en KASKA  gerealiseerd werd.
Niet alleen Faro en Klara pikten mijn roman, uitgegeven in eigen beheer, op.

En zie, in 2018, is ‘F.E.’ er.  Kon de uitdaging nog groter?
Ijzer als thema… ijzer sexy maken, Duits erfgoed onder de aandacht van een breed publiek brengen, het belang van Erasmusprojecten, de verbinding tussen Vlaanderen en Duitsland, de ridders van vandaag gaan vinden?
Wel ja, uitgeverij Van Halewyck zag er graten in. Meer over ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’ lees je elders op deze website.

Dit jaar is het dus Europees Cultureel Erfgoedjaar en Vlaanderen roept u op om ook uw stempel te zetten.
De mijne ligt nu in de boekhandel!