Tagarchief: kunst

Twijfelgrens


Dit kunstwerk van Fred Eerdekens (1951, Heusden-Zolder) trof me afgelopen Pinksterweekend.

Naar jaarlijkse gewoonte was ik op stap met mijn 6 dierbare schoolvriendinnen met wie ik lief en leed kan en mag delen sinds 1990. In het glooiend landschap van Borgloon lieten we samen ontelbare onderwerpen achter, al dan niet uitgewerkt tot op het bot: wasverzachters, wie welke merk? – examenkoorts, de tips! – relationele uitdagingen – sex – nieuwe jobs – hoe leg je een dubbele knoop in je veters? – hoeveel alcohol drinken per week? – de betekenis van kleur op logo’s – ouderzorg – … En dat wel twee dagen lang. Wij, ‘de 7’, kunnen het werkelijk over alles hebben! Meer nog, we durven elkaar een spiegel voorhouden, elkaar confronteren, we kunnen naar elkaar luisteren zonder vooroordelen, en zwijgen als dat milder is dan praten.

En dan plots die twijfelgrens. Afhankelijk van waar je stond, was dit krullend woord niet meer dan een verroeste sliert op palen die het uitzicht verstoorde OF werd het plots een tedere poëtische gedachte. Alles is perceptie, mijmerde ik. Ons hele leven is gebaseerd op onze persoonlijke interpretatie van wat we waarnemen. Afhankelijk van onze invalshoek, ons kijkvenster, onze levenspositie, vormen we ons oordeel. Ik trok Eerdekens’ twijfelgrens verder, terug de tijd in. Ooit stonden wij, ‘de 7’, aan eenzelfde grens, aan de startlijn van het grote avontuur: het leven na de middelbare school. De ene vond haar weg met een enkele bocht, de andere kon niet echt kiezen en koos voor de ‘full option’, de ene maakte ‘carrière’, de andere slaagde er niet in, nog een andere koos er bewust niet voor. Zowat dertig jaar voorbij die grens waren we alle 7 geraakt.

De conclusie? Het is wat het is: Het is het Leven. Wij 7, zijn steeds meer geworden wie we zijn. Apart én samen. En dat is magnifiek. Een vriendschap die blijft groeien in haar kwetsbaarheid en waarde, én ver voorbij de twijfelgrens…




Adriaan Ginder, A.G., is terug!

Hij is terug!
De dromerige en excentrieke kunstenaar uit Antwerpen die zijn zinnen heeft gezet op de aristocratische Christine Dumont en die daarmee terecht komt in een neerwaartse spiraal van fraude en bedrog. A.G., wiens initialen voor zilver (argentum) staan in de tabel van Mendeljev.

Het filmisch verhaal over een kunstenaar op zoek naar zijn authenticiteit, werd mijn eerste roman, uitgegeven in eigen beheer.
Erna volgde, in het zelfde stramien ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’ (2018, Van Halewyck). Hier moet  oogchirurg professor dr. Francis Elderwereld de duistere geschiedenis van zijn ijzersterke beloftes onder ogen moet zien alvorens de liefde te vinden. F.E. staat voor ijzer (Ferrum) in de tabel van Mendeljev.

Lezers van F.E.  vroegen me bij het begin van de zomervakantie naar mijn debuutroman ‘A.G. Verzilver-de tijd’. Daarom heb ik de moeite genomen om de lijvige tekst van +400 bladzijden onder de loep te nemen, op te blinken en weer uit te geven.
A.G. is een dromerig verhaal vol reflectie, dat laveert tussen Antwerpen 1994 en Piemonte.
F.E. is een meeslepend verhaal vol historiek, dat laveert tussen Antwerpen 1994 en Thüringen.

Vandaag bestaat ook een e-book versie van ‘AG’, aangeboden via bol.com (ISBN: 9789402180480)
De soft cover versie kan je bestellen via Standaard Boekhandel (niet meer via Centrale Boekenbank, gezien dit boek origineel van 2014 is). Wil je een gesigneerde versie, stuur me dan een berichtje.

Ik wens jullie even veel leesplezier als ik ikzelf heb gehad de afgelopen zomer toen ik Adriaan Ginder nog eens van heel dichtbij heb bekeken 😉
Het verhaal vind je terug op deze website, op de pagina ‘boeken’

Ik noteer alvast de eerste verhaallijnen voor de derde titel na A.G. en F.E.!
Benieuwd net als ik? 🙂

Aan de rand van de wereld kwam alles terug

‘Pacing & leading’, ‘being fully present’, kijken met  ‘soft eyes’…
Ik leerde deze begrippen beter begrijpen tijdens mijn eerste coachingopleiding in 2017. En sindsdien oefen ik dagelijks om deze woorden om te zetten in actie, zo goed ik kan, zo bewust mogelijk. Voortdurend groeiend in mijn missie als zuivere coach: me openstellen om de energie van de ander aan te voelen, om connectie te maken, momentum te creëren.
Bijgevolg ben ik aan het veranderen. Mijn energie herschikt zich.
Per consequentie verandert ook mijn omgeving. Mijn universum verschuift. Al is het millimeter per millimeter.
Toch??? Zo staat het in de boeken, toch?

GELOOF IK WAT IK HIER NEERSCHRIJF?
Ik merk het weerspannig stemmetje in mij: ‘voeten op de grond! Voeten op de grond!’

En toch…
Gisteren stond ik met beide voeten op de grond. Meer nog, ik stond bij de rand van de wereld.
Ik vertoefde in het niets en in het alles tegelijk, op een plek waar geen grenzen bestaan, waar ikzelf de enige referentie was.
Draaiend om mijn as, werd ik gewaar hoe de rand van de wereld steeds abstracter ging aanvoelen, tot het niet meer was dan een dunne lijn die zich steeds verder van me verwijderde, tot op een ontastbare afstand.
En net met die twee voeten op de grond, aardde ik aldaar. Ik, als mens. Voor een gesplitste seconde, ontdaan van alle grenzen…
De positie uit de welke je in verbinding met je coachees treedt.

Ik had al eerder het indrukwekkend werk van Anish Kapoor, ‘At the edge of the world’, ontdekt. Maar gisteren, kreeg het een nieuwe dimensie. Wellicht mede dankzij het resonerend gesprek dat eraan vooraf ging en dankzij nog meer oplaaiende goesting  om de link tussen coachen en kunst terug te leggen.

Ik maakte de associatie al eerder. Mijn research over het geluksmodel van kunstenaars. Dat was ik even vergeten!
Ja… Ik geloof wat ik hier neerschreef: mijn universum is een tikkeltje opgeschoven.

Met oprechte dank aan mijn gastheer gisteren,
bij  Axel Vervoordt Gallery, Kanaal.