Categorie archief: Mijn favoriete kunst

LaLaLaLa… Wow!

imagesDeze week ga ik mijn ogen, oren en hart een tweede keer te kost geven in de bioscoop. Want dit is een juweeltje voor het grote scherm.
Lala Land van Damien Chazelle wordt, vermoed ik, de film waarvan ik in 2017 het meest van zal hebben genoten.

Zoveel zelfvertrouwen blijkt uit deze productie!
De wagens, de decors, de kostuums duwen je gedachten naar enkele decennia geleden hoewel het verhaal zich afspeelt in het heden, omringd door internet en iPhones.
De setting is dan ook de Hollywoodiaanse filmset, uitgewerkt met  knipogen naar legendarische filmscènes.
Haast onbewust word je heen en weer in de tijd meegenomen. De vernuftige cinematografie, one-shots om vingers en duimen bij af te likken, dragen hiertoe bij.
Elke emotie werd opmerkelijk gebalanceerd en brengt je gegarandeerd aan het glimlachen uit romantiek of aan het lachen omdat het ‘erover’ is. Neem bijvoorbeeld het gezweef en gedans in het heelal.
Maar eender hoe je dit beleeft, de boodschap zal blijven hangen:
Here is to the fools who dream:
Welk passioneel pad je ook bewandelt, de niet ingewilligde dromen zal je ooit idealiseren.

De waardevolste scene voor mij, is het moment waarop Gosling en Stone samen ‘City of Stars’ aan de piano zingen. Authentieker kan niet. Ik vraag me af of er iemand op de set wist of de camera draaiende was.

Zelden heb ik in zulk een dromerige sfeer een rake zin voor realiteit teruggevonden, wellicht ook door de opmerkelijk persoonlijke inbreng van de acteurs.
Lala Land brengt je naar een hemel vol sterren en zet je daarna weer op de vaste grond.
Smaakmaker: Official trailer Lala Land

Het Requiem van David Bowie

unknown

10 JANUARI 2016… Of eerder de dag erna, is een datum die velen onder ons zich herinneren alsof hij gisteren plaatsvond.

Is Blackstar van David Bowie te vergelijken met het Requiem van Amadeus Mozart?
In mijn opinie schreven beide componisten hun bewuste muziek in een limbo tussen ‘het zijn’ en ‘niet zijn’,
levend, maar een nakende dood  verwachtend,
terwijl de omgeving die realiteit niet kon of mocht waarnemen.
Dat brengt hen in een ander universum, eenzaam en controlerend tegelijk.
En laten we eerlijk zijn, waren deze virtuozen sowieso al niet een tikkeltje buitenaards te noemen? Hoe zij met hun aftellende levensuren omgingen, vind ik dan ook zeer filosofisch.

En laten we nog openhartiger zijn: wie zijn wij allen, mensen?
Op zoek naar onze grenzen en het ‘Onbereikbare’, het ‘Ultieme’ immer nastrevend, zwevend ergens tussen Realiteit & Dromen, tussen wat we zien en ontkennen, het opslorpend begrip ‘Relativiteit’ ontwijkend in onze levensdans?

Op 11 januari 2016 staarde ik naar een blanco blad op mijn computerscherm. De inspiratie haperde.
Wat Google hier en Facebook daar, bracht me bij de ophefmakende nieuwsberichten dat David Bowie daags ervoor was overleden en dat Blackstar ons eigenlijk een beetje had weten te manipuleren in onze onwetendheid. Nothing’s what it seems…

En zo kreeg David Bowie diezelfde dag nog zijn plaats in ‘Het Oord’ en diens magisch-realistische setting… TO BE OR NOT TO BE (fragment onderaan).
Thank you David Bowie!
Ik tekende de macabere sfeer van Bowie’s overlijden op ter illustratie van de prangende vraag of de vijf personages wel ‘waren’ waar ze dachten te zijn.
Meer info over ‘Het Oord’

FRAGMENT UIT ‘HET OORD’

‛Een avant-gardist tot in de kist… Moedig, eigenwijs en immer streng voor zichzelf… Bedenk het maar!’ ging ik ongegeneerd verder. ‛De release-datum van een afscheidsalbum op een treinspoor in de woestijn zetten, en elke ochtend in een mist van pijn nog kunnen beoordelen hoever de track nog leidt, elke avond verplicht bij je ziel en lijf te rade gaan of het Afscheid niet onvoorzien mee de afgrond in zal rijden, dan wel als een ijzersterk statement keurig op de bestemming gedropt zal worden, zoals het in ’s mans bestaan wellicht altijd al gepland stond, op die scherpe rand tussen het leven en het vacuüm.’

Ik laste een korte pauze in, hoewel mijn poëtisch relaas niemand echt leek te storen. ‛Een neo-Mozart heeft ons verlaten met opgeheven hoofd… Voor zij die het willen begrijpen, liet hij niet enkel zijn ‘zwarte sterren’-album na… Maar een glimlach over alle begrijpbare dimensies heen…

Leven & Dood zou ieder mens met evenveel passie moeten inkleden, gecontroleerd en integer.’
Nu de confetti van nostalgie als oud nieuws op de grond was beland, betrapte ik de mannen op hun algemene onrust. Bowie had een tikkende klok in de arena gezet. Gingen we opstappen of blijven? Ons besef van tijd had een extra amplitude gekregen.

Mozart Censuur

Wat een fantastische week is het!
I LOVE MOZART, zes dagen lang haast ononderbroken op #Klararadio. De zender is een trouw gezelschap van me, al vind ik dat de playlist rond zeven in de ochtend wat meer opmonterend zou mogen klinken om de dag fris in te zetten 🙂

I love Mozart, al langer dan die zes dagen uiteraard. En die bedenking brengt een vreemde herinnering  boven.
In mijn tienerjaren vond ik thuis een beduimelde audiocassette ergens achterin de kast waar de langspeelplaten werden bewaard. Een grijs rechthoekje met oranje-geel etiket, een ware ontdekking. Het bracht me voor het eerst in contact met Mozarts K.466 pianoconcert in d mineur. Onwetend liet ik de iets wat zwaardere klanken in mijn kamer los, keer op keer, telkens uitkijkend naar de terugkerende bombastische aanzet van de strijkers. Misschien niet zo alledaags voor een een opgroeiende puber.
Op een melancholische dag, in het gezelschap van diezelfde drammende pianotonen, stormde mijn moeder mijn kamer binnen.
Dat ik meteen die muziek moest doen zwijgen, dat ik die cassette nooit meer mocht spelen… gebood ze me.
Het bleek die muziek te zijn geweest die op de uitvaart van mijn grootmoeder een tiental jaren daarvoor was gespeeld… Lang voor ik daar enig besef van kon hebben.
Uit respect heb ik  K.466  laten zwijgen sindsdien, althans wanneer mijn ouders thuis waren. Maar de opgelegde censuur heeft alleen méér magie rond het meesterwerk weten op te hangen.
Niet zo heel veel jaren later begeleidde K.466 ook de uitvaart van mijn moeder en wellicht doet ze dat weer, een generatie later.
Het is mijn favoriete pianoconcert immer gebleven. Het vleugje ‘taboe’ blijft er omheen zweven.
Zo kleurt Mozart voor ieder van ons een beetje anders, toch?

Naast de uitvoering Arthur Rubinstein, is de versie van Mitsuki Uchida magnifiek, niet alleen om naar te luisteren maar ook om te bekijken.

3058_vrt_kla_ejs_mozart_caroussel_b

 

Aren’t we all peculiar?

‘Miss Peregrine’s house for peculiar children’ is een film om te bewaren.
Official trailer: https://youtu.be/tV_IhWE4LP0

Tim Burton trekt ons als altijd mee in zijn levendige fantasiedecors en laat ons kennismaken met personages die we ons leven lang al lijken te kennen.

Zo mooi hoe dit verhaal de pijn uit WO2 overschildert met zelfbedachte universums en figuren, al was het maar om de oorlogsveteranen enige rust in hun hoofd te gunnen.
Een foto uit de oude doos vertelt aan ieder van ons een ander verhaal…

eigen-miss-peregrine-foto-001

Klassiek in openlucht – Brasschaat

Een uitnodiging waar ik geen  ‘neen’ tegen kon zeggen: Brasschaat Klassiek op 16 juli in het park van Brasschaat.
Een prachtige zomeravond in het groen, omgeven door violen en blazers en door de impressionante stemmen van LiesbethDevos en Thomas Blondeel.

Er werd gewalst onder de sterren, met meer dan 1525 koppels naar verluidt. Daarmee werd een record bijeen gedanst.
Overtreft dit initiatief van vzw Klassiek in ’t Groen zichzelf een volgende zomer?
Ik ga beslist luisteren & kijken.

img_9163

In permanente wording – Verbeke Foundation

Enkele jaren geleden ontdekte ik te Kemzeke, Verbeke Foundation, een uiterst origineel kunstcollectief in permanente wording, dat behoort aan de authentieke kunstverzamelaars Geert en Carla Verbeke-Lens.
Een absolute aanrader voor een kunstzinnige en verrassende uitstap die zich zowel binnen als buiten afspeelt.

IMG_5889In het kader van mijn voorstudie over kunstenaars en hun geluksmodel kreeg ik de kans om tussen de kunstwerken een inspirerend interview af te nemen met de zeer aimabele Daan Anthuenis, destijds curator voor de Foundation. Op een gegeven moment oppert Daan Anthuenis: ‛Misschien moet je soms je dromen opzij zetten voor een tijd, maar als de kans voor je ligt… dan moet je ze pàkken’.  Ik ben Daan immer dankbaar voor dit authentieke gesprek.

Interview met Daan Anthuenis in Verbeke Foundation (10min)

De meester van het Franse chanson

Nog eenmaal komt hij naar België: Monsieur Charles Aznavour.
Ik kreeg de kans deze grote poëet eindelijk te ontmoeten afgelopen zomer in Knokke dankzij Aznavour’s huisfotograaf Henk van Cauwenbergh.

Voor mij blijft hij de bron van eloquente woorden en originele beeldtaal. Zijn stem doet mijn geschiedenis resoneren.

Nous nous reverrons un jour ou l’autre…
Alvast op 17 november in Vorst Nationaal.Selfie met Charles Aznavour en Henk Van Cauwenbergh

Musical LELIES

Wanneer het einde van een film-draaiperiode in zicht komt, broeit het besef dat de groep weldra  uit elkaar valt en dat ieder weer zijn eigen weg gaat tot de paden mogelijks weer kruisen. En zo gebeurde het dat enkele crewleden van de AG-kortfilm afspraken om samen naar acteur Door Van Boeckel te gaan kijken tijdens een voorstelling van Lelies in het Fakkeltheater. Dat was ergens in februari 2015. Lelies was toen niet bepaald aan zijn proefstuk toe. Maar voor mij was het even wennen. Wennen aan de format, wennen aan de cast die geheel mannelijk is niettegenstaande er ook vrouwelijke rollen gespeeld worden. Maar net de ongemakkelijkheid die me even overviel, werd wat mij betreft, één van de krachtige peilers van dit zeer sterke stuk. De acteerprestaties, het zangwerk, de muziek en het decor zijn fantastisch.
Lelies is een stuk dat je meermaals kan gaan bekijken. Profiteer ervan, binnenkort in grootse uitvoering!

Neem een kijkje op hun Facebookpagina

11143578_892609857492483_6360119959692828863_o

Örnen 1897

Unknown-1Altijd al heeft de mens gedroomd van grootse projecten. Men wilde kunnen vliegen als een vogel, reizen naar de maan en verder… Vandaag is er zóveel mogelijk en toch blijft elk individu de dromenmachine aanzwengelen. Kunnen we eigenlijk wel zonder?

Een mooie vormgeving in dit kader is Örnen 1897:  het skelet van deze universele droom, gemaakt door George De Decker, Guido De Bruyne en Peter Maschke. Ik mocht getuige zijn van de realisatie van hun eigen droom en capteerde enkele key-momenten in  2012.
Geselecteerd voor Kortgeknipt filmfestival 2013

Reportage Örnen 1897 vind je hier (7min)