Tagarchief: Roman

De eerste recensies van F.E. sinds juni!

Zo fijn om al die leuke foto’s op Facebook te ontdekken!
F.E. reisde mee naar Brazilië, Las Vegas, Sidney… naar het strand, op de bergen, aan de meren!

Laat je overtuigen door deze verzameling #FEselfies en recensies!
F.E. is de moeite! 😉

PODCAST Boekvoorstelling roman F.E.

Pascale Pérard stelt F.E. voor 29

Voor zij die de tijd willen nemen om 45 minuten te luisteren naar de opname van de boekvoorstelling van ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’, inlcuis sfeerbeelden van de avond.

19 juni 2018
Nottebohmzaal Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience Antwerpen
Boekvoorstelling: ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’
Gastheer: Uitgeverij Van Halewijck en auteur Pascale Pérard
Welkomstwoord: Aline Lapeire, adjunct-uitgever Van Halewyck
Inleiding: Roel Daenen, Faro -Vlaams steunpunt cultureel erfgoed
Interview: Barbara De Munnynck, journalist – blog ‘This is how we read’
Fotografie: Winny Man
LINK naar podcast, klik hier.

Wil je enkel een fragment horen uit de roman, ga dan meteen naar minuut 29′ 19”.

 

Memorabele boekvoorstelling roman F.E.

Op dinsdag 19 juni vond in de prachtige Nottebohmzaal van de Erfgoedbibliotheek van Antwerpen, de boekvoorstelling van ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’ plaats.

Na het welkomstwoord verzorgd door adjunct-uitgever Aline Lapeire, kregen we een warme en inspirerende inleiding over erfgoed van Roel Daenen (FARO). Vervolgens zorgde Barbara De Munnynck van This is how we read voor een pittig en uiterst geanimeerd interview met mij.
De avond ging voorbij in een zucht.
Uitgeverij van Halewyck en ikzelf danken alle gasten voor hun enthousiaste aanwezigheid. Samen met hen dronken we een glas op ‘F.E.’
Een memorabele avond die ik graag met jullie deel in deze fotogalerij. (fotografie: Winny Man)

 

Antwerpen, ik zie jou morgen!

Met veel ‘goesting’ opende ik deze ochtend de geschenkdoos die ik van lieve vrienden ontving, afgelopen dinsdag tijdens de boekvoorstelling van F.E. in de Erfgoedbibliotheek van Antwerpen.
Ik had zin in een krokant Antwerps Handje bij mijn kopje koffie. Ja, ik hou van zoet in de ochtend.
De vreugde kon niet op: onder het metalen deksel lonkte, van tussen de naar mij zwaaiende chocolade handjes, een flesje Elixir d’Anvers.
Dankjewel lieve vrienden voor dit Antwerps erfgoed waar ik gek op ben. Ik zal het drinken op jullie gezondheid en onze vriendschap!

Antwerpen, ik zie jou morgen, voor een gezellig praatje over Antwerpen, erfgoed, het belang van vriendschap en engagement, en over boeken schrijven.
Waar?

PASCALE PERARD SIGNEERT DERDE ROMAN
F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit

zaterdag 23 juni Meet & Greet
FNAC Antwerpen: 12u30-14u30
Standaard Boekhandel Schoenmarkt: 15u00-16u30

Help… 21 juni vandaag! De dagen korten weer in…

21 juni…. De dag die de frivole kunstenares en erfgenaam van een graaf, Céleste Walcourt-Descamps,  elk jaar opnieuw liever niet onder ogen ziet.
Céleste is slechts een fictief personage uit de spannende roman ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’.
Maar wat doet 21 juni met u?
Ik kijk uit naar uw reacties.

Leve de zomer! Om dit te vieren krijgt u een fragmentje uit F.E. kado:
‘Ik ben gewend aan het voorkomend bloed bij oogchirurgie. Dat valt erg mee. Maar verder…’ Elderwereld schudt spijtig zijn hoofd.
Céleste kiest een luchtiger gespreksonderwerp. ‘Ik hou zo van de lente. De lente brengt de belofte dat er nog meer zon en warmte op komst is. Over drie dagen beginnen de dagen alweer te korten. Ik vind dat een vreselijk idee. Als u mij toestaat, trakteer ik u graag op een etentje, op een terrasje, in de stad. Ik voel me namelijk een beetje schuldig.’
Elderwereld vangt haar fragiele lach op. ‘U wilt gewoon profiteren van deze laatste drie lange lenteavonden’, zegt hij plagend.
Ze is verrast door zijn ontspannen gemoed.
‘Of misschien hou ik wel van uw “stout bloed”.’
Haar onbeteugelde reactie doet alarmlichten zwaaien in Elderwerelds geest.

 

Verwacht in 2018!

2017 ligt nu zowat een maandje achter ons. Met nieuwe voornemens zijn we het jaar ingestapt. Ik wens iedereen een energiek, liefdevol en mooi jaar toe, met oog voor zelfontplooiing en mildheid.

Voor mij belooft 2018 een boeiend en dynamisch jaar te worden. Op verschillende vlakken.
Onder andere de kans dat er over enkele maanden een nieuw boek van me in de winkels ligt, wordt steeds groter.
Er wordt duchtig geschreven aan een manuscript voor uitgeverij Van Halewyck.  Binnenkort meer daar over.
Een eerste tipje van de sluier kan ik oplichten:

‘ HET OUDE STORT IN ELKAAR,
TIJDEN VERANDEREN,
EN NIEUW LEVEN BLOEIT OP UIT DE PUINHOPEN ’
– Friedrich Schiller (1759 – 1805)

Benieuwd? Stay tuned!

Verwacht in 2018.001

Het Requiem van David Bowie

unknown

10 JANUARI 2016… Of eerder de dag erna, is een datum die velen onder ons zich herinneren alsof hij gisteren plaatsvond.

Is Blackstar van David Bowie te vergelijken met het Requiem van Amadeus Mozart?
In mijn opinie schreven beide componisten hun bewuste muziek in een limbo tussen ‘het zijn’ en ‘niet zijn’,
levend, maar een nakende dood  verwachtend,
terwijl de omgeving die realiteit niet kon of mocht waarnemen.
Dat brengt hen in een ander universum, eenzaam en controlerend tegelijk.
En laten we eerlijk zijn, waren deze virtuozen sowieso al niet een tikkeltje buitenaards te noemen? Hoe zij met hun aftellende levensuren omgingen, vind ik dan ook zeer filosofisch.

En laten we nog openhartiger zijn: wie zijn wij allen, mensen?
Op zoek naar onze grenzen en het ‘Onbereikbare’, het ‘Ultieme’ immer nastrevend, zwevend ergens tussen Realiteit & Dromen, tussen wat we zien en ontkennen, het opslorpend begrip ‘Relativiteit’ ontwijkend in onze levensdans?

Op 11 januari 2016 staarde ik naar een blanco blad op mijn computerscherm. De inspiratie haperde.
Wat Google hier en Facebook daar, bracht me bij de ophefmakende nieuwsberichten dat David Bowie daags ervoor was overleden en dat Blackstar ons eigenlijk een beetje had weten te manipuleren in onze onwetendheid. Nothing’s what it seems…

En zo kreeg David Bowie diezelfde dag nog zijn plaats in ‘Het Oord’ en diens magisch-realistische setting… TO BE OR NOT TO BE (fragment onderaan).
Thank you David Bowie!
Ik tekende de macabere sfeer van Bowie’s overlijden op ter illustratie van de prangende vraag of de vijf personages wel ‘waren’ waar ze dachten te zijn.
Meer info over ‘Het Oord’

FRAGMENT UIT ‘HET OORD’

‛Een avant-gardist tot in de kist… Moedig, eigenwijs en immer streng voor zichzelf… Bedenk het maar!’ ging ik ongegeneerd verder. ‛De release-datum van een afscheidsalbum op een treinspoor in de woestijn zetten, en elke ochtend in een mist van pijn nog kunnen beoordelen hoever de track nog leidt, elke avond verplicht bij je ziel en lijf te rade gaan of het Afscheid niet onvoorzien mee de afgrond in zal rijden, dan wel als een ijzersterk statement keurig op de bestemming gedropt zal worden, zoals het in ’s mans bestaan wellicht altijd al gepland stond, op die scherpe rand tussen het leven en het vacuüm.’

Ik laste een korte pauze in, hoewel mijn poëtisch relaas niemand echt leek te storen. ‛Een neo-Mozart heeft ons verlaten met opgeheven hoofd… Voor zij die het willen begrijpen, liet hij niet enkel zijn ‘zwarte sterren’-album na… Maar een glimlach over alle begrijpbare dimensies heen…

Leven & Dood zou ieder mens met evenveel passie moeten inkleden, gecontroleerd en integer.’
Nu de confetti van nostalgie als oud nieuws op de grond was beland, betrapte ik de mannen op hun algemene onrust. Bowie had een tikkende klok in de arena gezet. Gingen we opstappen of blijven? Ons besef van tijd had een extra amplitude gekregen.