Elke week is Week van de opvoeding!

Een schrijfsel uit de oude doos (2015) dat ik  graag met jullie deel na de week van de opvoeding, 16-25 mei.

DE GEKNIPTE STUDIEKEUZE

Ik zat bij de kapper, dik tegen mijn zin, maar de grijze gloed die als een aureooltje boven mijn voorhoofd gloeide, was net een grein zilver teveel. Ook al ging die avond mijn eerste kortfilm ‛AG’ (staat voor Argentum, zilver) in avant-première…
Ik ving de energieke conversatie naast me op. Twee dames, ongerust over de toekomst van hun dochters.
Moesten ze hun kinderen duwen in een universitaire richting omdat die zulke studies nu eenmaal aankonden of dienden ze als ouder maar meegaan in de voorkeur van kindlief dat resoluut voor een meer praktijkgerichte opleiding koos? Een debat onder vriendinnen dat even lang duurde als het hele gebeuren van ‛knippen en brushen’ samen.
En toen hakte ik hun vraagstelling abrupt in twee. Mijn enthousiasme was te groot geworden om niet tussen hen beide te komen en mijn authentieke verhaal met hen te delen.
Het verhaal over de olie die altijd komt bovendrijven.

Over de zee van creativiteit waarop ik als kind zeilde, de golven die me hadden kunnen voeren naar onbekende oorden maar die goedbedoeld werden gebroken door golfbrekers van traditie.
Gestrand op een vlak land, had ik genoegen genomen met een romantisch zeezicht, met golven kijken vanop een afstand.
Tot ik rond mijn 36ste heel onverwacht van de ene op de andere dag besliste om een film te maken en/of een roman te schrijven.
De droom ontstond ter plekke in het atelier van een kunstenaar die me zijn onafgewerkt doch majestueus kunstwerk toonde, een droom die hij na jaren nog steeds maar half verwezenlijkt had. Af of onaf… het kunstwerk straalde een onverklaarbare energie op me af en betekende voor mij de start van veel dingen.

In hoever ik bewust dan wel onbewust geïnspireerd was geraakt door het thema ‛Dromen waarmaken’, is me tot op heden nog niet heel duidelijk, maar het ‘A.G.’ verhaal dat ik in de volgende jaren ontwierp en neerschreef (filmscenario én roman) heeft me in elk geval ingehaald. Ik zette er mijn carrière voor op het spel en wist dat het me ten goede ging komen.

Ik had de volle aandacht van deze dames in de kapperszaak die ik mijn overtuiging wilde meegeven dat de wereld van vandaag geen zekerheden meer te bieden heeft. Of hun dochters nu een universitair diploma zouden genieten, opteerden voor een praktische opleiding of zelfs droomden van een artistieke loopbaan… Enkel zij, overspoeld met passie, kunnen die onbegrensde energie verwekken om land en zee te doorkruisen.
Van vlak land is vandaag de dag geen sprake meer. Niks komt nog vanzelf, geen enkele job biedt zekerheid.
Hoofden knikten op en neer in de hete lucht van de haardrogers.

Ze bedankten me voor de onverwachte wending waarop ik meteen stelde dat het slechts mijn eigen mening betrof, maar de dames leken niet enkel hun haarpuntjes te hebben achtergelaten die dag.
Ikzelf vertrok met krullen van geluk naar mijn voorstelling, naar mijn verwezenlijkte droom, de zee die ik herkend en erkend had.
Waarom graven we als mens niet eerder tussen de wortels van ons bestaan? Aldaar ligt de essentie als de zeldzame, kostbare witte truffel op ons te wachten. (metafoor uit debuutroman ‘AG Verzilver-de tijd’)

Foto 2015

Aan de rand van de wereld kwam alles terug

‘Pacing & leading’, ‘being fully present’, kijken met  ‘soft eyes’…
Ik leerde deze begrippen beter begrijpen tijdens mijn eerste coachingopleiding in 2017. En sindsdien oefen ik dagelijks om deze woorden om te zetten in actie, zo goed ik kan, zo bewust mogelijk. Voortdurend groeiend in mijn missie als zuivere coach: me openstellen om de energie van de ander aan te voelen, om connectie te maken, momentum te creëren.
Bijgevolg ben ik aan het veranderen. Mijn energie herschikt zich.
Per consequentie verandert ook mijn omgeving. Mijn universum verschuift. Al is het millimeter per millimeter.
Toch??? Zo staat het in de boeken, toch?

GELOOF IK WAT IK HIER NEERSCHRIJF?
Ik merk het weerspannig stemmetje in mij: ‘voeten op de grond! Voeten op de grond!’

En toch…
Gisteren stond ik met beide voeten op de grond. Meer nog, ik stond bij de rand van de wereld.
Ik vertoefde in het niets en in het alles tegelijk, op een plek waar geen grenzen bestaan, waar ikzelf de enige referentie was.
Draaiend om mijn as, werd ik gewaar hoe de rand van de wereld steeds abstracter ging aanvoelen, tot het niet meer was dan een dunne lijn die zich steeds verder van me verwijderde, tot op een ontastbare afstand.
En net met die twee voeten op de grond, aardde ik aldaar. Ik, als mens. Voor een gesplitste seconde, ontdaan van alle grenzen…
De positie uit de welke je in verbinding met je coachees treedt.

Ik had al eerder het indrukwekkend werk van Anish Kapoor, ‘At the edge of the world’, ontdekt. Maar gisteren, kreeg het een nieuwe dimensie. Wellicht mede dankzij het resonerend gesprek dat eraan vooraf ging en dankzij nog meer oplaaiende goesting  om de link tussen coachen en kunst terug te leggen.

Ik maakte de associatie al eerder. Mijn research over het geluksmodel van kunstenaars. Dat was ik even vergeten!
Ja… Ik geloof wat ik hier neerschreef: mijn universum is een tikkeltje opgeschoven.

Met oprechte dank aan mijn gastheer gisteren,
bij  Axel Vervoordt Gallery, Kanaal.

Klara-kippenvel levert Spotify-lijst op

Deze ochtend op @Klara werd Nessun Dorma uit Turandot van Puccini gespeeld. Met veel enthousiasme en met een duchtige streep nostalgie vertelde ik mijn kinderen aan de ontbijttafel, tijdens het smeren van de lunchboterhammen, over deze muziek die een belangrijke rol speelt in ‘AG Verzilver-de tijd’, mijn debuutroman.
Radio Klara pikte dit in 2015 op en zo werd ‘AG’ dan ook uitgebreid vermeld in een van hun programma’s. Niet mis voor een roman uitgegeven in eigen beheer!

Nadat de operastem het zwijgen werd opgelegd deze ochtend, volgde een stuk van #Shostakovich. Ik glimlachte en besliste om mijn binnenpretje te laten zijn voor wat het was. Immers Wals N°2 van deze componist speelt dan weer een rol in ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’, de derde roman die verschijnt over enkele weken bij uitgeverij @VanHalewyck.
Nu ja, ik schrijf filmisch en dus hoort er ook muziek bij vele passages in het verhaal. Meer aandacht wilde ik niet besteden aan de toevalligheid.

Echter, het volgende stuk op Klara’s playlist deze ochtend rond half acht was Cinderella’s Walz van #Prokofiev… Allemachtig!
Een ware golf van verbijstering overviel me en bezorgde me kippenvel. Was dit werkelijk toeval? Of wilde het universum me iets vertellen?
Me vertellen dat ik zeer trots mag zijn op mijn derde roman?  Dat ik prachtige recensies verzamelde? Dat ik ook mezelf als ‘auteur’ mag beschouwen?
Wel ja, ik ben trots! Ik liet een traantje van geluk dat neerplofte op mijn boterham met aardbeienconfituur. ( te streng voor mezelf? Inderdaad, de valkuil van velen onder ons, toch?)
Dankjewel Klara voor deze muzikale toevalligheid die mijn dag kleur geeft vandaag.

De frappante parallel die deze gebeurtenis vertoont met een fragment uit een uiterst spannende scène van ‘F.E.’ deel ik toch graag met jullie:

‘Stel dat ze na deze wals Prokofiev draaien, meerbepaald de Suite uit “Cinderella’s Walz’, geloof je me dan als ik zeg dat het geen toeval is?’
Onbeweeglijk als een ijssculptuur telt Francis de driekwarts maten van Sjostakovitsj af tot ze eindelijk wegebben. Met gespitste oren houden ze beide hun adem in, de volgende muziek afwachtend. Wanneer de geheimzinnige eerste noten van Prokofiev het restaurant binnen vloeien, laten zijn ogen Céleste niet meer los.’

Vanaf vandaag vind je op #Spotify alle muziek terug die ik in ‘AG Verzilver-de tijd’ (2014), ‘Het Oord’ (2016) en ‘F.E. Een eed van ijzer en bloed verbreek je nooit’ (2018) een betekenisvol plekje heb gegeven: ‘Muziek uit romans A.G. en F.E.

Nieuwsgierig hoe welke muziek kadert in welk verhaal? Van Chris Isaak tot Mozart, van David Bowie tot Wagner?
Ik geef met veel plezier een muzikale en boeiende lezing hierover!
#leefdroomdoe